Antoinette Romeo

Ik heb al psoriasis sinds mijn 17de (dat was in 1970!). De eerste plekken verschenen op de ellebogen en de knieën. In die tijd maakte ik me geen zorgen en dacht ik dat die plekken wel snel zouden verdwijnen. Ik schonk er dus niet al te veel aandacht aan. Enkele dagen later had ik steeds meer plekken over mijn hele lichaam en besloot ik een dermatoloog te raadplegen. Hij zei me dat ik leed aan ernstige psoriasis (het was trouwens de eerste keer dat ik dat woord hoorde!), dat het niet besmettelijk en niet erg was, maar wel ongeneeslijk! Ik heb niet meer informatie over de ziekte gekregen. Ik kon het maar niet geloven! Mijn hele leven lang met deze ziekte rondlopen! Opeens besefte ik wat me overkwam en dacht ik "waarom ik?”.  Hij heeft zich zeker vergist.! Ik wilde me niet gewonnen geven en ik ben dus bij verschillende dermatologen te rade gegaan in de hoop de mirakelbehandeling te vinden ... maar jammer genoeg had de eerste dermatoloog zich niet vergist . Ik zou deze rode plekken bedekt met lelijke schilfers mijn hele leven lang hebben zonder enige hoop er ooit van verlost te geraken!

Ik had het er zeer moeilijk mee deze ziekte te aanvaarden: geen plannen, geen dromen, geen toekomst meer, gedaan met mijn zorgeloze leventje. Ik was verontwaardigd. En daar de ziekte bovendien zichtbaar was, sloot ik me af omdat de mensen me argwanend bekeken, wat me veel pijn deed. Ik moest me anders gaan kleden, had geen sociaal leven meer, de kwaliteit van mijn leven ging erop achteruit, er was enkel nog die psoriasis die mijn leven beheerste.

De behandelingen in die tijd waren heel zwaar en onaangenaam: crèmes, zalfjes, lotions, teer die herhaaldelijk en regelmatig moesten worden aangebracht. Gezien de omvang en de ernst van mijn psoriasis ben ik herhaaldelijk in het ziekenhuis opgenomen geweest.
Er was weinig beterschap merkbaar en twee maanden later was alles te herbeginnen. Ik was uitgeput. Meer dan eens heb ik de behandelingen willen stopzetten en alles opgeven. Het was in lichamelijk en geestelijk opzicht zeer moeilijk.  Ik voelde me zo alleen en nutteloos.

In 1991 vernam ik het bestaan van de vzw GIPSO (Groupe d'Aide à la Recherche et à l'Information sur le Psoriasis). Deze vzw organiseerde een conferentie in Brussel. Ik voelde meteen een ondersteuning en kon niet wachten om deze conferentie bij te wonen om meer over deze ziekte te weten te komen. Ik werd niet ontgoocheld en ik voelde me bovendien al veel minder alleen.

Vandaag werk ik actief mee in de vereniging en heeft mijn verontwaardiging plaats gemaakt voor energie! Ik heb geleerd om beter te leven en om de psoriasis niet langer de bovenhand te laten nemen!

  Psoriasis mag dan wel ongeneeslijk zijn, ik kan toch zeggen dat er vandaag belangrijke vooruitgang is geboekt op het vlak van de behandeling waardoor mensen die de ziekte hebben een normaal leven kunnen leiden.

Antoinette Romeo